អ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា និងកូនប្រុស (រូបថត ញឹម សុខន)
អ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា អាយុ៣០ឆ្នាំ រស់នៅតំបន់បឹងកក់រាជធានីភ្នំពេញ ស្ថិតក្នុងចំណោមប្រជាជនជាង ៤០០០គ្រួសារ ដែលមានទំនាស់ដីធ្លីជាមួយក្រុមហ៊ុនស៊ូកាគូអ៊ីនតាំងពីឆ្នាំ២០០៧មក។ អ្នកស្រីបានផ្លាស់ប្តូរពីភាពជាស្ត្រីទន់ភ្លន់ធ្វើការងារផ្ទះ និងចិញ្ចឹមកូន មកជាអ្នកដែលសកម្មតស៊ូប្រឆាំងសន្តិសុខក្រុមហ៊ុន និងកម្លាំងសន្តិសុខរបស់រាជរដ្ឋាភិបាល ពេលខ្លះ មានការប៉ះទង្គិចដោយពាក្យសម្តី ពេលខ្លះប៉ះទង្គិចដោយកម្លាំង។
បុប្ផា ក៏ជាស្ត្រីម្នាក់ ក្នុងចំណោមស្រ្តីផ្សេងទៀតនៅតំបន់បឹងកក់ ដែលចេញមុខតវ៉ា ទាំងថ្ងៃទាំងយប់ ថ្ងៃក្តៅ មេឃភ្លៀង គឺគោលបំណងដើម្បីការពារដី និងផ្ទះរបស់ពួកគាត់។ ក្នុងពេលតវ៉ាពេលខ្លះត្រូវសន្លប់ រងរបួស និងសមត្ថកិច្ចចាប់ខ្លួនទៀតផង។
ក្នុងចំណោមស្ថាប័នជាច្រើន ទាំងជាតិ និងអន្តជាតិ ដែលអ្នកភូមិបឹងកក់ស្វែងរកកិច្ច អន្តរាគមន៍នោះ អ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា ក៏ធ្លាប់ដឹកនាំប្រជាសហគមន៍ទៅសុំកិច្ចអន្តរាគមន៍ ពីព្រះមហាក្សត្រដែរកាលពីដើមឆ្នាំ២០១២ ៖
អ្នកស្រី ត្រូវសមត្ថកិច្ចចាប់ខ្លួនកាលថ្ងៃទី៤ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០១២ ហើយត្រូវបានសាលាដំបូងរាជធានីភ្នំពេញ ផ្តន្ទាទោសឲ្យជាប់ពន្ធនាគារ៣ឆ្នាំ និងពិន័យជាប្រាក់សរុប៦០លានរៀល ចោទពីបទប្រើហិង្សាដោយចេតនា វាយអ្នករត់ម៉ូតូឌុបពីរនាក់ឲ្យរងរបួស។ ក្រោយមកសាលាឧទ្ទណ៍ប្តូរបទចោទអ្នកស្រីទៅជាបទផ្តួចផ្តើមឲ្យមានហិង្សាវិញ ក្រោយពីរកមិនឃើញកំហុស និងសម្រេចឲ្យទទួលទោស២ឆ្នាំ ដោយព្យួរទោសមួយឆ្នាំ និងពិន័យជាប្រាក់ ២០លានរៀល។
អ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា មិនសុខចិត្ត នឹងសាលដីការបស់សាលាឧទ្ធរណ៍ ហើយបានដាក់បណ្តឹងសារទុក្ខទៅតុលាការកំពូលបន្ត។ នៅថ្ងៃទី២២ខែវិច្ឆិកានេះ តុលាការកំពូលបើកសវនាការជំនុំជម្រះលើបណ្តឹងរបស់អ្នកស្រី។
លទ្ធផលនៃការសម្រេចរបស់តុលាការកំពូល ស្ថិតនៅក្នុងការសង្ស័យរបស់ក្រុមគ្រួសារ អ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា និងអង្គការសិទ្ធិមនុស្សនៅឡើយ។
បើទោះជាចៅក្រមមិនទាន់សម្រេចក៏ដោយ ក៏លោកលួស សាខន ដែលជាស្វាមីរបស់អ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា សង្ឃឹមថា ប្រពន្ធរបស់លោកត្រូវតុលាការសម្រេចដោះលែងដែរ។ វ័យ៤៨ឆ្នាំ លោក សាខន មានជំងឺប្រចាំ កាយផងនោះ ថ្លែងថា ប្រពន្ធរបស់លោកកន្លងមកប្រឹងប្រែងតវ៉ាដើម្បីប្រយោជន៍ប្រជា សហគមន៍ ហើយការចោទប្រកាន់នោះជារឿងមិនពិត ៖
លោក សាខន បច្ចុប្បន្នរស់នៅជាមួយកូនប្រុសអាយុ ០៩ឆ្នាំ នៅតំបន់បឹងកក់។ លោកបន្តថា រូបលោកផ្ទាល់ និងកូនប្រុស មានជំងឺទាំងផ្លូវកាយ និងផ្លូវចិត្ត។
លោកលួស សាខន ស្វាមីអ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា (ពាក់អាវស) និងកូនប្រុស នៅមុខតុលាការកំពូល (រូបថត ណាត សុភាព)
អ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា ត្រូវបានចាប់ឃុំ តែសកម្មភាពតវ៉ាដែលអ្នកស្រីធ្លាប់ដឹកនាំនោះ មិនបញ្ចប់ទេ គឺប្រជាសហគមន៍នៅតែបន្តតវ៉ា ដែលដឹកនាំដោយអ្នកស្រីទេព វន្នី ។
នៅថ្ងៃទី១៩ខែវិច្ឆិកា ប្រជាហគមន៍បឹងកក់ប្រមាណ២០០នាក់ បានដើរហែក្បួនជុំវិញ តុលាការកំពូលបីជុំ ក្នុងសំលៀកបំពាក់ស ដើរដោយជើងទទេ សូត្រធម៌ និងទូងស្គរផង ដើម្បីបន្ទន់ចិត្តឲ្យចៅក្រម ឲ្យសម្រេចក្តីដោយមិនស្ថិតក្រោមសម្ពាធនយោបាយហើយ ផ្តល់យុត្តិធម៌ ពិតប្រាកដដល់អ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា ក្រុមគ្រួសារ ក៏ដូចជាប្រជាសហគមន៍បឹងកក់ ៖
ករណីជម្លោះដីធ្លីនៅបឹងកក់ ក៏ដូចជាករណីចាប់អ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា ឃុំ គឺអង្គការការពារសិទ្ធិមនុស្សទាំងជាតិ និងអន្តរជាតិ កំពុងជំរុញឲ្យរដ្ឋាភិបាលដោះស្រាយ ឲ្យបានឆាប់ ដើម្បីបញ្ចប់ការឈឺចាប់របស់ប្រជាពលរដ្ឋដែលរងគ្រោះ។
កាលពីថ្ងៃទី១៨ខែវិច្ឆិកា អង្គការលើកលែងទោសអន្តរជាតិ(Amnesty International) ទាមទារឲ្យតុលាការកំពូលកម្ពុជាដោះលែង អ្នកស្រី យ៉ោម បុប្ផា ដោយសំអាងថា អ្នកស្រីមិនមាន កំហុសទេ។ អនុប្រធានអង្គការលើកលែងទោសអន្តរជាតិ ប្រចាំតំបន់អាស៊ី ប៉ាស៊ីហ្វិក លោកស្រី Isabelle Arradon ចាត់ទុកអ្នកស្រី យ៉ោម បុប្ផា ជាអ្នកទោសមនសិការ រងការមួលបង្កាច់ពីបទល្មើសព្រហ្មទណ្ឌ ដែលតុលាការគប្បីដោះលែងជាបន្ទាន់ និងដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ។
សហគមន៍ដីធ្លី ធ្វើពិធីបួងសួង និងសុំឲ្យដោះលែងអ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា (រូបថត ពុទ្ធិសាក់)
អនុប្រធានផ្នែកស៊ើបអង្កេតនៃសមាគមការពារសិទ្ធិមនុស្ស អាដហុក លោក ចាន់ សុវ៉េត យល់ថា ករណីនេះ ដោយសាររកមិនឃើញកំហុសរបស់ជនជាប់ចោទ តុលាការកំពូល អាចនឹងពិចារណាលើកលែងការចោទប្រកាន់ ឬដោះលែងអ្នកស្រី យ៉ោម បុប្ផា ឲ្យនៅក្រៅឃុំបណ្តោះអាសន្ន ដើម្បីស៊ើបអង្កេតទ្បើងវិញ ៖ "ស្ថានភាពរបស់អ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា ដែលកំពុងនៅពន្ធនាគារនេះ វារយៈពេលជាង ១ឆ្នាំហើយ បើគិតនេះវាចូល គេហៅថា ២ភាគ៣នៃទោស អញ្ចឹងប្រហែលជាអាចមានការលើកលែង ដោះលែងអ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា ឲ្យមានសេរីភាព ហើយយើងនៅតែទទូចថា តុលាការកំពូលមិនអាចយកគោលការណ៍ច្បាប់មកអនុវត្ត ដោយមិនទាន់មានការស៊ើបអង្កេតឲ្យត្រឹមត្រូវ មានការជឿជាក់ពេញលេញពីសង្គមស៊ីវិល ក៏ដូចជាសហគមន៍ អញ្ចឹងគប្បីត្រូវពិនិត្យមើល ពិចារណាអំពីទោសកំហុសដែលអ្នកស្រីបានប្រព្រឹត្ត ថាតើពិតជាបានប្រព្រឹត្តមែនឬមួយយ៉ាងម៉េច"។
អង្គការសិទ្ធិមនុស្សទាំងជាតិ និងអន្តរជាតិ តែងប្រៀបធៀប ករណីអ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា ទៅនឹងករណីលោកឈូក បណ្ឌិត អតីតអភិបាលក្រុងបាវិត បានបាញ់កម្មការនីបីនាក់ ឲ្យរងរបួស កាលពីដើមឆ្នាំ២០១២ តែបច្ចុប្បន្នកំពុងរស់នៅក្រៅឃុំនៅឡើយ។
អ្នកស្រីយ៉ោម បុប្ផា មានកូនប្រុសតែម្នាក់ឈ្មោះលួស លីហួរ អាយុ៩ឆ្នាំរៀនថ្នាក់ទី៤។ លីហួរ អង្គុយលើអង្រឹងថ្លែងទាំងទឹកមុខ ស្លេកស្លាំងថា ពេលខ្លះគាត់មិនបានទៅរៀនទេ ព្រោះអារម្មណ៍នឹកម្តាយ ហើយចំណាត់ថ្នាក់នៅសាលាក៏ធ្លាក់ទៅក្រោមៗគេដែរ ៖
លីហួរ បន្តរៀបរាប់ទាំងទឹកភ្នែករលីងរលោងបង្ហាញពីភាពឯកោ ចំពោះកុមារ ដែលធ្លាប់ មានម្តាយមើល តែម្តាយរបស់ខ្លួនត្រូវជាប់ឃុំថា ការមើលថែរបស់ឪពុកមិន កក់ក្តៅដូចម្តាយទេ៖
No comments:
Post a Comment
yes