អង្គុយក្រោមដំបូលផ្ទះឈើ ក្នុងតំបន់ដាច់ស្រយាលមួយ នៅស្រុកបាទីខេត្តកណ្តាល បុរសសក់ស្កូវម្នាក់ ស្លៀកពាក់អាវខៀវប្រផេះ បានហូតបារីមួយដើមចេញពីកញ្ចប់រួចហើយអុជជក់។
បន្ទាប់ពីជក់បារីរួច បុរសស្គមម្នាក់នេះ ដែលមានឈ្មោះ ប្រាក់ ខាន់ បានចាប់ផ្តើមរៀបរាប់រឿងរ៉ាវរបស់ខ្លួន។
លោកបានថ្លែងថា៖ «ខ្ញុំមិនដែលប្រាប់ប្រវតិ្តជូរចត់របស់ខ្ញុំដល់អ្នកណាម្នាក់ឡើយ នៅក្នុងភូមិរបស់ខ្ញុំ សូម្បីតែប្រពន្ធខ្ញុំ ក៏ខ្ញុំមិនបានប្រាប់ដែរ។ ពួកគេស្គាល់ខ្ញុំជាអ្នកលក់ចេកប៉ុណ្ណោះ»។
អ្វីដែលអ្នកជិតខាងមិនបានដឹង គឺថា ពីឆ្នាំ ១៩៧៦ ដល់ឆ្នាំ ១៩៧៩ លោក ប្រាក់ ខាន់ អាយុ ៦០ ឆ្នាំ ជាអ្នកសួរចម្លើយម្នាក់ នៅមន្ទីរឃុំឃាំងស‑២១។
កំណត់ត្រាពីមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា បានបញ្ជាក់ថា លោក ប្រាក់ ខាន់ សួរចម្លើយអ្នកទោស ៥១ នាក់ ដោយបានសរសេរចម្លើយសារភាព ២ ច្បាប់ឡើងវិញ។
អ្នកទោសមួយចំនួនជាសមាជិកជាន់ខ្ពស់ក្នុងជួរខ្មែរក្រហមដែលត្រូវបានសម្អាតពីបក្ស។ អ្នកខ្លះមកពីយោធាទាំងកងទ័ពរបស់ប៉ុល ពត និងលោក លន់ នល់។ អ្នកខ្លះជាលេខាស្រុកនិងតំបន់ ហើយអ្នកដទៃទៀតជាមនុស្សដែលថ្នាក់ដឹកនាំខ្មែរក្រហមបានចោទប្រកាន់ពីបទចារកម្ម។
បង្ហាញពីភាពសោកសៅរបស់ខ្លួនយ៉ាងច្បាស់ លោកបានបន្តថា៖ «ប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំទើបតែបានដឹងពីប្រវតិ្តរបស់ខ្ញុំនៅពេលដែលអ.វ.ត.ក. បានអញ្ជើញខ្ញុំទៅផ្តល់ចម្លើយនៅក្នុងសំណុំរឿង ០០១ ដូច្នេះ ចាប់ពីពេលនេះតទៅ ខ្ញុំត្រូវនិយាយប្រាប់អ្នកជំនាន់ថ្មីឲ្យបានដឹងពីប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់ពួកគេ»។
លោក ប្រាក់ ខាន់ កើតក្នុងគ្រួសារកសិករមួយ ក្នុងខេត្តតាកែវ លោកជាកូនច្បងមានបងប្អូនស្រីប្រុស ៥ នាក់។ លោកចិញ្ចឹមសត្វរហូតដល់ឆ្នាំ១៩៧១ ជាពេលដែលលោកចូលរួមកម្លាំងខ្មែរក្រហម។
លោកបានថ្លែងថា៖ «អង្គការ [ថ្នាក់ដឹកនាំស្រមោលរបស់ខ្មែរក្រហម] បានថ្លែងថា បើបុរសក្នុងភូមិមិនបម្រើយោធា ២ ឬ ៣ ឆ្នាំទេ ស្រ្តីនឹងមិនរៀបការបុរសនោះឡើយ។ ដូច្នេះ បុរសទាំងអស់បានចូលរួមអង្គការ»។
លោក ប្រាក់ ខាន់ ដែលនៅពេលនោះមានអាយុ ១៧ ឆ្នាំ ត្រូវបានល្បួង ដូចបុរសដទៃទៀត ដោយពាក្យសន្យាថា លោកប្រយុទ្ធដើម្បីព្រះមហាក្សត្រ និងប្រទេស។
លោកបានថ្លែងថា៖ «ខ្ញុំប្រយុទ្ធយ៉ាងក្លាហាន ដើម្បីការពារជាតិ តែខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ថាតើមេដឹកនាំខ្ញុំជាអ្នកណាពិតប្រាកដនោះទេ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថា ខ្ញុំប្រយុទ្ធដើម្បីដណ្តើមប្រទេសឲ្យព្រះមហាក្សត្រ នរោត្តម សីហនុ វិញ។ ខ្ញុំទើបតែរកឃើញឈ្មោះ ខៀវ សំផន នួន ជា និងអៀង សារី នៅពេលខ្មែរក្រហមគ្រប់គ្រងក្រុងភ្នំពេញប៉ុណ្ណោះ»។
លោក ប្រាក់ ខាន់ បានចាប់ផ្តើមធ្វើការនៅទួលស្លែង ក្នុងឆ្នាំ១៩៧៦ ដំបូងឡើយជាអ្នកយាម ហើយបន្ទាប់មក ជាអ្នកសួរចម្លើយ នៅពេលមេរបស់លោករកឃើញថា លោកមានការអប់រំថ្នាក់ទី ៨។
លោកជាសមាជិកម្នាក់ក្នុងក្រុមអ្នកសួរចម្លើយ ៣០ នាក់។ លោកមិនបានទទួលការបណ្តុះបណ្តាលអ្វីឡើយ។
លោកថា៖ «ឌុចអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំទៅជាមួយនឹងអ្នកសួរចម្លើយចាស់ៗប៉ុណ្ណោះ ហើយមើលអ្វីដែលគាត់ធ្វើ ហើយខ្ញុំបានដើរតាមគាត់រយៈពេលជាយូរ។ បន្ទាប់មក ឌុចបានឲ្យខ្ញុំចាប់ផ្តើមការងាររបស់ខ្ញុំ គឺមនុស្សម្នាក់សួរចម្លើយមនុស្សម្នាក់ នៅកន្លែងស្ងាត់ ដោយព្យាយាមធ្វើឲ្យអ្នកទោសឆ្លើយសារភាពទាំងអស់»។
ដោយមានចម្លើយសារភាពអ្នកទោសក្នុងដៃរួចហើយ លោក ប្រាក់ ខាន់ បានឲ្យដឹងថា លោកមិនសួរសំណួរជាក់លាក់ទេ។ ប្រសិនបើអ្នកទោសមិនចាប់ផ្តើមឆ្លើយសារភាព លោកនឹងចាប់ផ្តើមគំរាមពួកគេ បន្ទាប់មកវាយនឹងខ្សែតី។
បើអ្នកទោសនៅតែមិនសារភាព នឹងឈានដល់ការធ្វើទារុណកម្ម។
លោកបានពន្យល់ថា៖ «ចំពោះអ្នកទោស ដែលមិនសារភាព យើងយកប្លាស្ទិកគ្របមុខ និងក្បាលពួកគេ ហើយចាក់ម្ជុលពីក្រោមក្រចកដៃ ដូច្នេះ ពួកគេនឹងឆ្លើយសំណួរទាំងអស់»។
លោក ប្រាក់ ខាន់ បានថ្លែងថា បច្ចេកទេសសួរចម្លើយ គឺអាស្រ័យលើអ្នកសួរចម្លើយ។
លោកបានថ្លែងថា៖ «យើងប្រើវិធីសាស្រ្តផ្ទាល់របស់យើងដើម្បីទទួលបានចម្លើយ តែអ្នកទោសទាំងអស់ យើងធ្វើទារុណកម្ម យើងមិនសម្លាប់ពួកគេទេ ព្រោះយើងខ្លាចថា យើងនឹងបាត់បង់ចម្លើយ។ ប្រសិនបើអ្នកទោសស្លាប់ យើងនឹងទទួលទោស»។
ការសួរចម្លើយអ្នកទោសម្នាក់ត្រូវការរយៈពេល ២ ឬ ៣ ខែ ហើយធ្វើឡើងដោយសម្ងាត់ នៅគ្រប់ពេលទាំងថ្ងៃ និងយប់ នៅអគារមួយដោយឡែកពីអគារឃុំឃាំងធំ។
បន្ទាប់ពីអុតបារីមួយដើមទៀតរួច លោក ប្រាក់ ខាន់ បានបន្តថា ចម្លើយសារភាពរបស់អ្នកទោសទាំងអស់ត្រូវយកទៅឲ្យឌុច និង មុំ នៃ អ្នកសួរចម្លើយម្នាក់ទៀត។ ពេលខ្លះ ចម្លើយសារភាពត្រូវបានប្រគល់មកឲ្យវិញដោយបញ្ជាឲ្យសួរចម្លើយអ្នកទោសម្តងទៀត ព្រោះចម្លើយរបស់ពួកគេជាចម្លើយមិនពេញចិត្ត។
លោកបានបញ្ជាក់ថា៖ «នៅពេលខ្ញុំឮថា ឌុច ត្រូវបានកាត់ទោសឲ្យជាប់ពន្ធនាគារមួយជីវិត វាគឺជាយុត្តិធម៌ ព្រោះក្រុមគ្រួសារជនរងគ្រោះអាចទទួលយកបាន។ ប្រសិនបើមិនមែនជាទោសមួយជីវិត វាមិនមានយុតិ្តធម៌ទេ ព្រោះគាត់បញ្ជាឲ្យសម្លាប់មនុស្សជាច្រើន ក្នុងរបបរបស់គាត់»។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោក ប្រាក់ ខាន់ គាំទ្រការចោទប្រកាន់របស់ឌុច ប្រឆាំងនឹងលោក នួន ជា។
លោកបានលើកឡើងថា៖ «ខ្ញុំដឹងថា អ្វីដែលឌុច និយាយនៅអ.វ.ត.ក. អំពីលោក នួន ជា គឺជាការពិត ព្រោះខ្ញុំឃើញ នួន ជា ៣ ឬ ៤ លើក»។ លោកបានហៅការបដិសេធរបស់ លោក នួន ជា ថា ជាពាក្យកុហក។
លោក នួន ជា ដែលបច្ចុប្បន្នកំពុងទទួលការជំនុំជម្រះនៅចំពោះមុខអ.វ.ត.ក. បានបដិសេធដាច់អហង្ការថា លោកមិនមែនជាអ្នកទទួលខុសត្រូវចំពោះរបបនោះទេ ដែលបានសម្លាប់មនុស្ស ១/៤ នៃប្រទេសកម្ពុជាទាំងអស់នៅពេលនោះ។
«គាត់មិនចង់ទទួលខុសត្រូវចំពោះអ្វីដែលគាត់បានធ្វើឡើយ»។
បន្ទាប់ពីខ្មែរក្រហមបានដួលរលំក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៩ លោក ប្រាក់ ខាន់ បានភៀសខ្លួនទៅឃុំអមលាំង ខេត្តកំពង់ស្ពឺ មិនមែនប្រទេសថៃទេ។ នេះបើយោងតាមកំណត់ត្រាមួយចំនួនបានបង្ហាញឲ្យដឹង។
លោកបានវិលត្រឡប់មកស្រុកកំណើតវិញ មួយឆ្នាំក្រោយមក ហើយបានរៀបការ និងចិញ្ចឹមកូនប្រុស ៤ នាក់ និងកូនស្រី ម្នាក់។
ក្នុងចំណោមអ្នកសួរចម្លើយ ៣០ នាក់នៅមន្ទីរស‑២១ នៅសល់តែលោកម្នាក់គត់។
លោក ប្រាក់ ខាន់ បានថ្លែងថា អារម្មណ៍ទទួលខុសត្រូវចំពោះសកម្មភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោកបានជំរុញឲ្យលោកសហការពេញលេញជាមួយនឹង អ.វ.ត.ក. នៅពេលអ.វ.ត.ក ស្នើសុំឲ្យលោកផ្តល់ចម្លើយកសិណ។
លោកបានបន្ថែមទៀតថា៖ «ខ្ញុំជាមន្រ្តីថ្នាក់ទាប ដូច្នេះ ខ្ញុំនិយាយអ្វីដែលខ្ញុំដឹងពីការងារ។ គ្មានអ្វីត្រូវខ្លាចទេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមេដឹកនាំខ្មែរក្រហមទាំងអស់ព្យាយាមស្ងប់ស្ងាត់ អ្នកជំនាន់ថ្មីនឹងមិនដឹងអ្វីទេ អំពីប្រវតិ្តសាស្រ្តក្នុងប្រទេសរបស់ខ្លួន»៕
No comments:
Post a Comment
yes